""Herşeyden önce şunu söylemek istiyorum. Biiraz uzun soluklu ve KLASİK ZOMBİ HİKAYESİNDEN FARKLI BİR HİKAYE olacağı için her zaman aksiyon olması hikayeyi gerçeklilikten çıkartacaktır bu nedenle inişli çıkışlı zamanlar olabilir bilgilerinize....""
BÖLÜM-1
Sabah her zamanki gibi o lanet alarm sesiyle uyandım. İşe gitmem gerek, ama ayaklarım geri gidiyor. Offf bu gün nasıl bitecek, daha başlamadan tükenmiş bir haldeyim. Kafam da davul gibi, yine her sabah kalktığımda yaptığım ama bir türlü tutamadığım sözümü beynimin içinde tekrar etmeye başladım. Gün bittiğinde erken yatacak ve ertesi sabaha dinç uyanacağım. kendime gelmem ve güne biraz olsun zinde başlamak için duş alsam iyi olacak sanırım.
Bu düşünceler eşliğinde berbat başlayan bu sabah vakti kısa ve güzel bir duştan sonra üzerimi giyinip, sırf erindiğim için eşimin bana hazırladığı kahvaltıyı bile yapmadan yatağında mışıl mışıl uyuyan küçük kızım Melike' nin yanağına küçük bir öpücük kondurduktan sonra kapıya doğu yöneldim ve ayakkabılarımı giymeye başladım. Bu sırada yanıma telefonumu almadığım aklıma geldi. Tekrar istemeyerek de olsa içeri girdim. Koyduğum bir şeyi dakikalarca aramak ve nereye koyduğumu hatırlamaya çalışmak, hele ki sabahın bu saatinde afyonlaşmış beynimi zorlamak hiç işime gelmiyordu. Bütün gün akşama kadar telefonsuz gezemezdim eşim Ayşe günün herhangi bir saati arayabilirdi, O aradığında O' nun ve küçük kızımın sesini duymak istiyordum, eşimin ve küçük kızım Melike' in sesini duyduğum zaman kendimi iyi hissediyor, mutlu oluyordum. Bu nedenle işegeç kalma pahasına da olsa telefonu bulmam gerektiğimi düşünerek uzun aramalar ve uğraşlar sonucu arama tarama ızdırabının bitmesi ile birlikte İçimden bir oh çekerek telefonumu yanıma aldım ve eşime Allah'a ısmarladık diyerek asansöre bindim, evet işte sonunda zemin kattayım artık işime gidebilirim.
Bu hikayenin her türlü telif hakkı yazar Hüseyin TOMUK' un kendisine aittir.
BÖLÜM-1
Sabah her zamanki gibi o lanet alarm sesiyle uyandım. İşe gitmem gerek, ama ayaklarım geri gidiyor. Offf bu gün nasıl bitecek, daha başlamadan tükenmiş bir haldeyim. Kafam da davul gibi, yine her sabah kalktığımda yaptığım ama bir türlü tutamadığım sözümü beynimin içinde tekrar etmeye başladım. Gün bittiğinde erken yatacak ve ertesi sabaha dinç uyanacağım. kendime gelmem ve güne biraz olsun zinde başlamak için duş alsam iyi olacak sanırım.
Bu düşünceler eşliğinde berbat başlayan bu sabah vakti kısa ve güzel bir duştan sonra üzerimi giyinip, sırf erindiğim için eşimin bana hazırladığı kahvaltıyı bile yapmadan yatağında mışıl mışıl uyuyan küçük kızım Melike' nin yanağına küçük bir öpücük kondurduktan sonra kapıya doğu yöneldim ve ayakkabılarımı giymeye başladım. Bu sırada yanıma telefonumu almadığım aklıma geldi. Tekrar istemeyerek de olsa içeri girdim. Koyduğum bir şeyi dakikalarca aramak ve nereye koyduğumu hatırlamaya çalışmak, hele ki sabahın bu saatinde afyonlaşmış beynimi zorlamak hiç işime gelmiyordu. Bütün gün akşama kadar telefonsuz gezemezdim eşim Ayşe günün herhangi bir saati arayabilirdi, O aradığında O' nun ve küçük kızımın sesini duymak istiyordum, eşimin ve küçük kızım Melike' in sesini duyduğum zaman kendimi iyi hissediyor, mutlu oluyordum. Bu nedenle işegeç kalma pahasına da olsa telefonu bulmam gerektiğimi düşünerek uzun aramalar ve uğraşlar sonucu arama tarama ızdırabının bitmesi ile birlikte İçimden bir oh çekerek telefonumu yanıma aldım ve eşime Allah'a ısmarladık diyerek asansöre bindim, evet işte sonunda zemin kattayım artık işime gidebilirim.
Bu hikayenin her türlü telif hakkı yazar Hüseyin TOMUK' un kendisine aittir.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder